Baban
+31 (0)641996532

info@
dichterbijbaban.nl

Stichting Schrijvers School Samenleving
Huddestraat 7
1018 HB Amsterdam
Tel: (020) 6 23 49 23
Fax: (020) 4 20 63 19
info@sss.nl

Uitgeverij P
Sint-Antoniusberg 9
3000 Leuven
Tel: 0032 16/23 12 45
Fax: 0032 16/23 90 95
info@uitgeverij-p.be

*26 + 28 okt 2011
Poezie workshop aan het Trajectum College, Utrecht

*zondag 30 okt 2011(14.00-17.00)
Meer woorden meer kleuren
De Kargadoor, Oudegracht 36, Utrecht.

*zaterdag 5 nov 2011(20.30)
Tune In muziekcafe
Molen de Ster, Molenpark 3, Utrecht.

*zondag 6 nov 2011(10.00-11.30)
Culturele Karavaan
Johanneskerk Overvecht, Moezeldreef 400, Utrecht.

*zaterdag 12 nov 2011(17.00-21.30)
Culturele Karavaan
Johanneskerk Overvecht, Moezeldreef 400, Utrecht.

Verhalen zijn meer dan woorden en begrippen.
Zij vormen door de jaren heen de rode draad van kennis, gebeurtenissen en wijsheid naar de volgende generaties.

Baban vertelt de verhalen die zijn overgedragen door zijn voorouders, over de ontwikkeling van de beschaving die tussen de twee rivieren Eufraat en Tigris ontstond.

Het zijn beeldende en muzikale emoties die de melancholische kanten van het leven tonen.

Het zijn de verhalen uit zijn jeugd en de geschiedenis van zijn vaderland, het gebied van het oude Mesopotamië, Babylon en Sumerië.

Lontananza is de tweede Nederlandstalige dichtbundel van de Iraaks-Koerdische dichter Baban. Net als zijn voorganger, Op weg naar Ararat (2006), bruist de bundel van energie. De angst heeft Baban echter ingeruild voor "het vrolijke ritme van de Koerdische liederen", aldus Kader Abdolah in de flaptekst.

Het mooie 'Onbegrensde ruimte' maakt vooral de hartstocht tastbaar, terwijl andere gedichten ingetogener zijn. Typerend is bv. 'Portret', dat als volgt opent: "in de spiegel zie ik / een man die ik niet ken / ik raak mijn gezicht / vind de lijnen van verre afstand..." De regels herinneren de lezer aan de titel van de bundel, 'Lontananza' ('afstand' in het Italiaans).
De meeste gedichten spreken overigens van een gevoel van ontheemding, en van de behoefte om afstand nemen van het vaderland. Daarnaast wordt de bundel ook gekleurd door de thema's vriendschap, liefde, kennis en kunst.
~ Vlabin-vbc ~

Stap 1
Aladdin stuurt een kaart
als een kind geboren is

Stap 2
Aladdin belt voortaan eerst
als hij bij iemand op bezoek
wil gaan

Stap 3
hij eet geen tien koekjes
bij de muntthee
maar één koek met de koffie
van Douwe Egberts

Stap 4
Aladdin is in de war
hij vliegt niet meer op
het tapijt
hij neemt gerust de stoptrein

~ Territorium ~

̒

De gedichten van Baban hebben de wilde kleuren van een Koerdisch landschap en tonen het verdriet, maar ook het vrolijke ritme van de Koerdische liederen

̦

- Kader Abdolah

~ Khasa, Kirkuk ~

Baban is geboren in 1974 in Kirkuk (Koerdistan). In 1997 is hij afgestudeerd in de Arabische taal- en letterkunde. Hij groeide op als jongste zoon in een gezin waar literatuur en kunst bij het dagelijks leven hoorde. Als kind hoorde hij zijn oudste broer klassieke werken uit de wereldliteratuur voorlezen. Ook de gedichten van Roemi maakten veel indruk op Baban.

Als achtjarige maakte Baban zijn eerste gedicht, over de rivier Khasa in zijn stad Kirkuk. Op de middelbare school schreef hij gedichten en verhalen. Vanaf 1994 publiceerde hij zijn gedichten in diverse kranten en literaire tijdschriften. Hij won poëzieprijzen en verzorgde optredens op poëziefestivals. Hij maakte deel uit van een groep dichters die een nieuw geluid lieten horen over de positie van de vrouw en over de politieke situatie in Irak. Baban was mede-oprichter van het literair tijdschrift Sawat Al-Tamim (stem van Kirkuk). In 1998 verscheen zijn dichtbundel Ruïne van Babylon. Baban werd bekend onder het grote publiek en dat viel op bij het Irakese regime. Toen hem in 1999 werd gevraagd om propagandistisch werk te schrijven, is Baban gevlucht. Hij wilde geen vuile inkt in zijn poëzie.

In Nederland maakte hij zich snel de taal machtig en begon gedichten en verhalen in het Nederlands te schrijven. Dit resulteerde in drie verschenen dichtbundels, Op weg naar Ararat (2006), Lontananza (2009) en Territorium (2011). In zijn werk tast hij de verbindingen tussen mensen af en onderzoekt hij de plek van de vreemdeling in de nieuwe wereld. Deze persoonlijke zoektocht inspireerde hem om in de stad Utrecht verschillende podia te organiseren waarin hij ‘vreemd’ talent een bekend gezicht probeert te geven in de Utrechtse dichters- en kunstwereld. Hij zet daarbij zijn werk neer als laboratorium voor de rest van Nederland.

In 2009 was hij kandidaat voor het stadsdichterschap van Utrecht. Vanuit de samen met muzikant en componist Monir Goran opgerichte stichting Eufraat Tigris verzorgt Baban ook regelmatig lezingen over literatuur, geschiedenis en soefisme van het Oosten.

ik ben
een mengsel
van verveling en honing
ik verlang niet
zoals in
het verleden
ik vertrek
want ik wil niks achterlaten
ik voel dat
alles van
glas is gemaakt
ook het ijzer

~ Op Weg naar Ararat ~

Elke laatste zondag van de maand organiseert de culturele stichting Eufraat Tigris het podium Meer woorden, meer kleuren in de Kargadoor in Utrecht. Een podium voor poëzie, muziek, zang, en live kalligrafie performers.

Woorden en talen zullen integreren op het doek van kalligrafiekunstenaar Araz. Muzikant Monir zorgt voor sfeervolle melodieën en Nariman met zijn melancholische verlangen stem. Er is geen eis voor wie bij dichter Baban op het podium wil staan. Geen Nederlands paspoort vereist!

Op ons podium gaan alle kleuren zich met elkaar vermengen, om een nieuwe en diepere kleur voor deze kleurrijke samenleving te creëren.

De kunstenaars nemen je mee op reis, met woorden, melodieën en kalligrafie. Met thema’s als: heimwee, liefde, afscheid, eenzaamheid, de ziel.
Tijdens de optredens wordt niet alleen je hart en geest gevuld, wij zorgen ook voor jouw maag met mediterrane hapjes!

Van oudsher gaan in het oosten verhalen en poëzie gepaard met muziek. De kunst van het woord en de kunst van de klank vormen samen ultieme uitingen van de verhalen en gedichten uit de oude beschavingen van Mesopotamië, Babylon en Sumerië.

Begeleid door Monir op zijn ud (arabische gitaar met zes snaren) maken wij u op vrije en spontane wijze bekend met de kennis uit het andere werelddeel.
De combinatie tussen woord en muziek maken de verhalen voelbaar.

Bezoek Monir's werk op:
http://www.monirgoran.nl

̒

Het zijn grote verlangens, die Baban uitspreekt. Soms is het alsof hij meer contact heeft met de eeuwige kosmos en de weidse natuur, dan met de wereld, waarin de ene mens de ander kwetst of opjaagt. Het is de hoop die hem staande houdt, het is de levende taal die hij in zich voelt zingen, hij koestert bevrijdende verwachtingen, hij is een en al aandacht.

̦

- Simon Vinkenoog

De wind blaast alle laagjes weg,
alle geheimen openbaar, je bent niet
af te schrikken, je laat me wakker zijn
voor ik in de harde leegte val.

Ik wil al die momenten
niet verliezen. Zal ik nog
drempels tegenkomen? Kan ik
mij stabiel houden in de orkaan?

Onze verwachting vraagt altijd onrustig
om meer. Wees kalm, verlaat je zorgen.
In alle richtingen kun je dwalen
zoals die onrustige wind.

~ Lontananza ~

De kleuren die Baldin in zijn werk hanteert geeft mij energie en een fris gevoel waardoor ik mijn gedichten een diepte kan geven die in woorden soms onmogelijk te beschrijven is.

Baldin's werk verrijkt mijn bundels al sinds mijn Nederlandse debuut "Op Weg naar Ararat".

Als ik hem in zijn atelier ontmoet, praten we over de kunst of drinken we een lekker kopje thee met al die fraaie schilderijen om mij heen. Mijn hersenen scannen zijn beelden terwijl ik met hem praat of wanneer wij stil zijn.

Thuis slaap ik met honderden lijnen van gedachten en dromen, ik laat ze een paar dagen bezinken en met het schrijven komen ze spontaan in mijn werk terug.

Bezoek Baldin's werk op:
http://www.baldin.nl

Ik was zestien jaar. Op een ochtend werd ik wakker. Ik had ’s nachts gedroomd maar wist niet precies meer waarover. Het was een troebele droom. Maar opeens werd dat troebele helder: het ging over het meisje op wie ik verliefd was. Zij woonde in de buurt waar ik ook woonde met mijn familie. Maar mijn vader heeft mij altijd gewaarschuwd met zijn strenge stem: “Niet kijken naar je buurmeisjes! Zij zijn allemaal als zussen van jou.” Oh, dan heb ik heel veel zusjes. Het was niet mogelijk om je verliefdheid zomaar aan een meisje te tonen. Maar mijn verliefdheid duwde mij van binnen om in actie te komen.

Ik ging naar de keuken en stal een doosje lucifers. Ik gooide de lucifers weg en zocht een kleine steen. Ik kuste de steen en schreef een briefje aan haar. Het briefje maakte ik vast aan de steen met een touwtje. In het briefje stond dat ik de steen had gekust en dat ik van haar hield. De steen met het briefje stopte ik in het luciferdoosje. Mijn hart klopte als een oude locomotief. Mijn ogen zochten de route naar haar huis. Ik hield het luciferdoosje in mijn hand, die trilde als de hand van een oude man. Bij haar huis floot ik. Meteen verscheen haar hoofd op het dakterras. Ik gooide het luciferdoosje naar boven en zenuwachtig zwierf ik door de straten. Een uur lang wachtte ik. Ik durfde niet terug te gaan naar haar huis, maar mijn hart bracht mij daar weer naartoe. Ik zag haar hoofd weer verschijnen, in haar hand hetzelfde luciferdoosje. Ze gooide het doosje terug naar mij en zij glimlachte naar mij met haar wangen als tomaten.

Ik voelde haar zachte hand op het doosje. Ik deed het doosje open en zag dezelfde steen met een ander briefje eraan. Zij had geschreven dat ze dezelfde steen ook had gekust en dat ze ook van mij hield. Ik sliep met die steen onder mijn kussen en kuste de steen elke dag honderd keer. Ik voelde haar lippen op de steen. Ik bleef stenen met briefjes gooien, maar kreeg geen antwoord. Later hoorde ik van een vriend dat zij verliefd was op een andere jongen. De liefde ging verder in mijn dromen, zonder de beveiliging van mijn vaders ogen.

tekst & foto's: © - Baban
design: © - both worlds
geoptimaliseerd voor firefox 3.6+
2011